بد اونوخ همین "بعد اونوقت"ی که میآید اولِ پستهامان، خیلی معنیها دارد، خیلی حرفها دارد پنهان، نوشتنی نیست، گفتنی هم نیست، حسهاییست که بلاگرِ درمانده را میانِ میدانِ واژه و قلم و کاغذ رها میکند. تویِ بینوا همه را پشتِ نقشِ "بعد اونوقت" پنهان میکنی و مینویسی آن اندک را که قابل نوشتن است.
