آرام خواهم شد، میدانم، میدانم

جایت که خالیست،
حرفی درش نیست،
بر منکرش،
لیک صد شکر که صدایت باقیست،
تا بر باد داده آرامشِ شبهایم را،
به بَرَم باز آرد.

چون خسروان در یادی و شکیباییِ صدایِ گرمت، در دل.