در لحظه ای، به دلایلی، به "نظریه"ای، ایمان میاوری؛ با فکر، بی فکر، با تجربه، بی تجربه، از ترس، از حماقت، از عشق،... .
مهم نیست چرا، مهم آنست که پس از آن، "تو به نظریه ایمان داری"، و لذا دیگر، هرگز، به حقانیتِ "نظریه" نخواهی اندیشید، نتوانی بیاندیشی، بلکه به "تمامِ آن" اعتماد خواهی کرد، فقط.
حرفی نیست، ایمان بیاورید، اما پس از ایمان آوردن، هرگز در مباحثِ مرتبط با حقانیتِ "نظریه" شرکت نکنید؛ چرا که شما، کور شده اید.
