در اتاقی که به اندازه ی یک تنهاییست،
دلِ من که به اندازه ی یک عشق است،
به بهانه هایِ ساده ی خوشبختیِ خود مینگرد!
به زوالِ زیبایِ گلها در گلدان،
به نهالی که تو در باغچه ی خانه مان کاشته ای،
و به آوازِ قناریها که به اندازه ی یک پنجره میخوانند.
-فروغ فرخزاد
