زیباست...
چشمهایی که بر هم خواهند ماند، پاک خواهند ماند...
لبهایی فشرده، بسیار فشرده بر هم، که آه را فرصتِ فریاد نمیدهند...
و خروشی که هوش از هستی ات میبرد...
رها! رهایِ رها، زیبایِ زیبا! سهمِ تو که تکه سنگی را چنین دوست، پنداری.
