تقدیمی

از هر چیزی و هر کسی که بگذرم، هرگز از دوستانِ خوبم، که تعدادشون کم هم نیست، نخواهم گذشت، به هیچ قیمتی.

دوستی دارم که به نظرم حضورش در زندگیم، و بطورِ خاص، همسلیقگیمان در موسیقی، بسیار شبیه به معجزه هست. در این حد که بهترین و لذتبخشترین تفریحِ دونفره ما، گوش دادن به موسیقی هست. دامنه ی موسیقیهایِ مورد علاقه ما، به حدِ خوبی وسیع هست: از شهرام ناظری و محمدرضا شجریان و همایون شجریان... گرفته تا بنان... تا فرهاد مهراد... تا پینک فلوید و آناتما و متالیکا و کویین... تا... تا نداره!
یک بار جمله ای گفت که به شدت به فکرم وا داشت: "این لحظه هایِ همراهیِ ما در موسیقی، جزوِ عمرمون حساب نمیشه."

دلم میخواد درباره این جمله بنویسم اما نیاز دارم بیشتر فکر کنم.


پ.ن. در همین راستا چند آهنگِ شگفت انگیز و پِرفِکت رو معرفی میکنم: شیدا شدم: شهرام ناظری، آتش در نیستان: شهرام ناظری، until it sleeps: Metallica، Turn the page: Metallica، Lost Control: Anathema،... اصلا ولش کن، اینجوری حیفه، ترجیح میدم دستِ کم یک پست به هریک، اختصاص بدم.