من، نه منم

دمی برگرد و جوانیم را پس بده،
شادابیِ خنده‌هایم را پس بده،
اشتیاقِ عاشق شدنم را پس بده،
شورِ از نو آغاز کردنم را پس بده،
.
.
.
-لعنت بر تو نارفیق!-
بیا و "آن" من را پس بده،
سپس بی تکلف هر آنچه کردیَم، برو،
برو، تا پس از ابد.