همیشه این ترسِ دوست نداشته شدن همراهم بوده، انقدری که به نظرم بزرگترین ایرادِ شخصیتیم بوده و هست. به خاطرش خیلی حماقتا کردم، و خیلی وقتا به خودم نهیب می¬زدم که ای خنگ! ملت دوسِت دارن، اینجوری خودتو با توهماتت زیر سوال نبر!!
حالا فرض کن، یه روز بیاد و ببینی که توهمات و کابوسهات حقیقته! وای!!! و به نفعته که تمامِ لذتِ با رفیق بودنها، در جمع بودنها و ... رو به درک واصل کنی و عزلتِ فروغ و هدایت رو انتخاب کنی! آی، دردم میگیره.
