می ارزه؟ سعی کنیم صادق باشیم، می ارزه این زندگی و زنده ماندن و زندگی کردن ...
به لذتبخش بوسه های ایامِ سرخوشی، با آنکه جدایی اجتناب ناپذیر است؟
به قه قهِ خنده ای که چون فزون شود، خود نیز به اشک انجامد؟
به گرمای فشارِ آن دستی که به یاری دراز شده و به یاری(ت) نخواهد ماند؟
به عاشقانه های نگاهی، که هرزه ی هر چهره ای خواهد بود؟
به سنگینیِ مدالی که چون از آنِ تو شود، سرت را به زمین خواهد کوفت، در پای هر نابجایی؟
به تمامِ تمامِ شیرین لحظه های دلنشین، که وحشتِ نبود را در خود، چه موزیانه، پنهان کرده اند؟
به گمانم نیارزد، به گمانم باقی ماندن به صلاحِ نبودنم هم حتی نیست!
