یه چیزایی هستند که اصولا، یعنی ذاتا، یعنی فطرتا "بی دعوت" میان! (به گمانم تنها جاییه که اصل و ذات و فطرتو همطراز می بینی!! برو خوش باش) و عموما همین ویژگیشون باعث میشه که رویارویی باهاشون سخت و ناخوشایند باشه؛
مثل مهمون،
مثل بچه،
مثل بیماری،
مثل عشق!
و باز، عموما، دلتنگی سنگینی پس از رفتنشون، واسه همیشه، در برت خواهد داشت!
