شنبه شب، خسته‌تر از اونم که فردا روز اول هفته باشه. طناز رو بردم پیاده‌روی، جات خالیه که غر بزنی بگی حال نداری بیای. خیابون گرم بود و تاریک و غریب. اینجا همه چیز غریبه، حتی گربه‌هاش. قدم زدم در حالیکه تو گوشم میخوند: مرا ببخش تو را به باد سپردم و اشک ریختم.
ازت میخوام هر وقتی در هر سنی و در هر حالی به بادم افتادی، بدونی که تو مطلقا بی تقصیر بودی. تو یک بچه‌ی معصوم و پاکی بودی و هستی که نمیدونستی و نمیدونی باید چه کنی. تو حقت زندگی آرام در کنار پدر و مادر بود که من نتونستم برات فراهم کنم. بدون که میخواستم، بدون که حقت بود، بدون که توانم کافی نبود.
همه این ماه‌ها که نیستی و نیستم، آرزو میکنم به یادم نیفتی، دلتنگم نشی، دوستم نداشته باشی و غمی به دلت نیاد جوجه طلایی.. بمیرم برات مادر.. بمیرم..
