سوگ

 دکتر میگه اینها همه‌ش علایم سوگه..

مثلا این که امروز دو بار از یادت به گریه‌ی بی‌امان افتادم.. یک بار بعد از ظهر تو شرکت، داشتم آمار کلاس سوارکاری میگرفتم که یاد آخرین کلاس سوارکاریت افتادم، بابک، اسب سیاه و پیر، تو دوستش داشتی از همون جلسه اول، براش سیب میبردی، خیلی سرد بود اما به عشق بابک و سوارکاری میومدی، حتی وقتی آخرین جلسه بی‌قرار بود و ازش ترسیدی، باز هیچوقت ازش بد نگفتی. یک بار بهم گفتی: مامان تو شبیه اسبی! گفتم چرا، گفتی چون مهربونی و آروم..

شب هم، همین چند دقیقه پیش، وقتی مثل هزاران لحظه دیگه به این فکر کردم که به وقت دلچیری و ناگواری کسی نیست مثل من بتونه آرومت کنی، تو سرم پیچید: کی اشک‌هات رو پلک میکنه شب‌ها که غصه داری.. و دیگهگریه امونم نداد..

نکنه یه وقت فکر کنی فقط دو بار در روز یادت کردم ها! نه جونم تو توی ثانیه به ثانیه‌می؛ دو بار،مردم..

به دکتر میگم میترسم دیوونه شم انقدر که به یادتم، میگه نه دیوونگی نیست، سوگ یک مادره؛ بهش میگم دور از جونش نمرده که سوگوار باشم، میگه این بی تکلیفی و دوری از مرگ دردناکتره..

کی آرومت میکنه مادر؟ یادت مونده بهت میگفتم دست بذار رو سینه‌ت و نفس عمیق بکش؟ آروم باشی پاره تنم.. آروم بخوابی گل نازکم..

نه ماه

 نه ماه شد که نبوسیدمت، دستهات رو تو دستهام نگرفتم، سرت رو سینه‌م به خواب نرفته، بو نکشیدمت..

کاش حتی لحظه‌ای دلتنگم نشی جان دلم.. کاش دمی این درد رو به سینه نگیری مادر.. دارم جون میکنم برات پسرکم..

خاطره

قبل خواب تو اینستاگرام میچرخیدم و رسیدم به یه پیج طنز.. خسته، لبخند به لب، ویدیوهاش رو میدیدم تا رسید به این و یک صحنه، یک نفر خیلی جدی و ناگهانی زد تو سر یکی دیگه..

خنده‌ی توی سرم پیچید و تو هویدا شدی.. وقتی کنارم میخوابیدی، روی مبل، سخت جا میشدیم، به همین خاطر محکم از پهلو بغلت میکردم که نیفتیم، گوشی دست تو بود، اینستا و یوتیوب رو دنبال ویدیوهای خنده‌دار میگشتی، چنین صحنه‌ای، یک برخورد ناگهانی، یک کتک یکهویی، یه شکست غیرمنتظره به خنده‌ت مینداخت، صدا و هیجان خنده از لای دندونهات بیرون میریخت و من محکم میبوسیدمت، زیاد..

دانی، دلتنگیت داره جونم رو میگیره مادر…

مرا ببخش لاله‌ی شبشه

 شنبه شب، خسته‌تر از اونم که فردا روز اول هفته باشه. طناز رو بردم پیاده‌روی، جات خالیه که غر بزنی بگی حال نداری بیای. خیابون گرم بود و تاریک و غریب. اینجا همه چیز غریبه، حتی گربه‌هاش. قدم زدم در حالیکه تو گوشم میخوند: مرا ببخش تو را به باد سپردم و اشک ریختم.

ازت میخوام هر وقتی در هر سنی و در هر حالی به بادم افتادی، بدونی که تو مطلقا بی تقصیر بودی. تو یک بچه‌ی معصوم و پاکی بودی و هستی که نمیدونستی و نمیدونی باید چه کنی. تو حقت زندگی آرام در کنار پدر و مادر بود که من نتونستم برات فراهم کنم. بدون که میخواستم، بدون که حقت بود، بدون که توانم کافی نبود.

همه این ماه‌ها که نیستی و نیستم، آرزو میکنم به یادم نیفتی، دلتنگم نشی، دوستم نداشته باشی و غمی به دلت نیاد جوجه طلایی.. بمیرم برات مادر.. بمیرم..

ببخشم بابت بوی سیگار

پتو رو کشیدم روی سرم؛ نفسم بوی سیگار میداد. تو کنارم بودی زیر پتو، نق زدی و اخم کردی؛ گفتی بوی سیگار میدی، نمیخوام. و پشت کردی بهم. اما مشخص بود لوس‌بازیه و هر لحظه منتظری بغلت کنم و بچرخی سمتم. گفتم ببخشید مامان و شروع کردم پشت گردنت رو بوسیدم. باز خودت رو لوس کردی و تکونی خوردی..

این رویای همین چند لحظه قبلم بود. سیزده اکتبر ۲۰۲۶. بیش از دو ماهه که ندیدمت. آخرین دیدارمون ده دقیقه توی کلانتری بود. بیش از نه ماهه که نه بغلت کردم و نه بوسیدمت. تمام این نه ماه، مثل همین چند لحظه پیش، هر ساعت با رویات، با جای خالیت، با تصورت، زندگی کردم و میکتم.

میترسیدم دیوونه شده باشم، چون هر جا که هستم و هر چه که میکنم رویای تو حضور داره؛ دکتر اما گفت دیواتگی نیست، از مراحل سوگه. سوگ، البته که سوگوارتم، سوگوار تمام عشقی که نذاشتن و نذاشتی بهت بدم، سوگوار زندگی قشنگی که میتونستم برات بسازم و نشد.

آرزوم، آغوشته. دوستت دارم نازک مادر.