پتو رو کشیدم روی سرم؛ نفسم بوی سیگار میداد. تو کنارم بودی زیر پتو، نق زدی و اخم کردی؛ گفتی بوی سیگار میدی، نمیخوام. و پشت کردی بهم. اما مشخص بود لوس‌بازیه و هر لحظه منتظری بغلت کنم و بچرخی سمتم. گفتم ببخشید مامان و شروع کردم پشت گردنت رو بوسیدم. باز خودت رو لوس کردی و تکونی خوردی..
این رویای همین چند لحظه قبلم بود. سیزده اکتبر ۲۰۲۶. بیش از دو ماهه که ندیدمت. آخرین دیدارمون ده دقیقه توی کلانتری بود. بیش از نه ماهه که نه بغلت کردم و نه بوسیدمت. تمام این نه ماه، مثل همین چند لحظه پیش، هر ساعت با رویات، با جای خالیت، با تصورت، زندگی کردم و میکتم.
میترسیدم دیوونه شده باشم، چون هر جا که هستم و هر چه که میکنم رویای تو حضور داره؛ دکتر اما گفت دیواتگی نیست، از مراحل سوگه. سوگ، البته که سوگوارتم، سوگوار تمام عشقی که نذاشتن و نذاشتی بهت بدم، سوگوار زندگی قشنگی که میتونستم برات بسازم و نشد.
آرزوم، آغوشته. دوستت دارم نازک مادر.
